Column: Het is wat het is…..

Na het bericht van onze regering dat het toch wel echt ernst was met het Coronavirus versomberde ik. Zorgen over alles en nog wat. “Hoe blijven we (en daarmee ook anderen) gezond”, was mijn eerste zorg. Ik hoorde over kinderen die ineens thuis zaten, ouders die moesten werken maar hoe als de kinderen thuis om je heen dralen? Mijn zorg betreft gezinnen waarbij de relatie toch al niet lekker loopt, waar misschien huiselijk geweld op de loer ligt of wellicht al aanwezig is. Dan zijn deze omstandigheden al helemaal niet bevorderlijk. Hoe kom je uberhaupt zo’n idiote tijd door waarin de hele wereld op z’n kop staat? En hoe blijf je rustig terwijl er allerlei zorgen door je hoofd schieten, misschien paniek! Ik somberde nog meer.

Een lieve vriendin die ik aan de telefoon had gehad en waarmee ik mijn zorgen deelde stuurde me even later een email: “ik heb je een cursus cadeau gedaan”. De cursus vond ik in de mail: een wachtwoord, inloggen en ik kon beginnen. “Het is wat het is” was de titel van de cursus en ik begon er meteen aan.

En wat ik leerde was dit:
Als ik aan een kameel denk ben ik dan een kameel? Nee, natuurlijk niet. Dat is les 1, ik ben niet wat ik denk. Het ging verder: gedachten zijn net wolken. Ze komen en ze gaan, hebben allerlei vormen en drijven rustig rond in de lucht. Jij bent niet de wolken, jij bent de blauwe lucht waar ze in rond drijven, altijd blauw, altijd zonnig, altijd rustig en onveranderlijk. In de lucht bestaan wolken maar de lucht is niet hetzelfde als een wolk.
De lucht zit vaak vol met wolken, soms is het zo bewolkt dat de zonnestralen er nauwelijks doorheen kunnen.

Die wolken, die gedachten dus, nemen we ontzettend serieus. En dat geeft problemen, zoals onrust, verdriet, en andere negatieve emoties. Maar wij zijn niet de wolken. Die gedachten zijn vaak een stemmetje in je hoofd wat je regelmatig voor de gek houdt. Dat stemmetje doet altijd net alsof het leven veel ellendiger en enger is dan het daadwerkelijk is, het stemmetje produceert DRAMA.

Wat gebeurt er nu als ik die gedachten niet serieus neem. Gedachten zijn namelijk lang niet altijd constructief. Vaak zelfs niet, zeker in een crisissituatie. Gedachten “veroorzaken” gevoelens en wanneer je gedachten dus negatief zijn, worden je gevoelens ook negatief. Gevoelens blijven echter veel langer hangen dan gedachten. We denken razendsnel. Waardoor ook al die negatieve gevoelens dan weer worden geactiveerd.

Gedachten zijn als wolken, ze komen en ze gaan. Dan zijn ze weer weg. Maar ze laten wel een witte streep achter, net als een vliegtuig dat al lang voorbij is, dat is het gevoel en blijft veel langer hangen. Gedachten zijn echter lang niet altijd waar. Ze kunnen tevoorschijn komen uit bezorgdheid, angst, in het verleden meegemaakte dingen, en nog veel meer. Ik maakte me zorgen over bijvoorbeeld hoe het nu verder moest met al mijn werkafspraken en dacht: “hoe moet dat nu, met mijn eigen bedrijf”.

Het zijn vaak de verwachtingen die het leven ingewikkeld maken. Ik hoop (heb de verwachting) dat het morgen mooi weer is, dat ik over twee maanden zoals ik gepland heb, naar een zonnige bestemming in Spanje vlieg, dat ik gezond ben en blijf, zolang ik gezond leef….En dus denk ik: (GEDACHTEN): “er zou geen Corona crisis moeten zijn het is niet eerlijk dat onze vakantie nu niet doorgaat…de bruiloft moet worden afgezegd..ik niet bij mijn oude moeder op bezoek kan… en ga zo maar door.
Verwachtingen maken je leven zuur en maken dat er steeds weer teleurstellingen zijn.
Wat blijft er over als ik de gedachten eruit haal? Gewoon, een ervaring in je leven, het moment is zoals het is, daar verander je niets aan. Wanneer je dat beseft kun je ontspannen en het leren omarmen. Niet makkelijk!!
Maar “Het is zoals het is” omdat je er niets over te zeggen hebt, en dan zou je misschien beter kunnen zeggen:” het is goed zoals het is.

Wat blijft er nu zonder al die sombere gedachten over: je zit op dit moment misschien buiten in je tuin, de zon schijnt in je gezicht, dat is wat er zich nu voordoet. Of met een lekker kopje koffie binnen omdat het buiten te hard waait en koud is. Je verwacht even niets maar kijk eens naar dit moment. En verder even niks.

Terug naar mijn zorg over mensen die zich in hele moeilijke omstandigheden bevinden. Ik heb geen oplossingen. Ook voor deze mensen geldt: “ het is zoals het is”, hoe afschuwelijk ook. Om wat leed te verlichten kunnen we soms enkel kleine dingen voor elkaar doen: een telefoontje, een kaartje, appje, mailtje. Een glimlach voor de mensen in de winkel, een aardig woord. Zoals in een wijs oud boek staat: Een vriendelijke blik maakt mensen blij en vriendelijke woorden geven mensen kracht om te leven.

Het is wat het is.

Column: aansluiten bij de ander

Je vangt meer vliegen met stroop dan met azijn…..aansluiten bij de ander.

Het gaat misschien niet helemaal op, de vergelijking met dit spreekwoord maar ik moest er toch aan denken. Aansluiten bij de cliënt was één van de meest waardevolle dingen die ik leerde tijdens mijn opleiding tot EFT therapeut. ( Emotional Focussed Therapie).

Als voorbeeld zat midden in onze studie groep, waarin we in zo’n hoefijzer zaten, een dwarse man opgesteld met z’n vrouw die zich volstrekt niet liet vermurwen ook maar enigszins mee te werken aan de relatie therapie. Wij, de leerlingen mochten wanneer we iets zinnigs dachten te weten hem proberen uit z’n tent te lokken. Zo’n zestien therapeuten bij elkaar en de vragen en adviezen werden op hem afgevuurd: “ wat zou je willen in je relatie, hoe voel je je op dit moment.. (goeie vraag aan de dwarse man die zelfs niet zit te wachten op zo’n vraag als hij op z’n best is). En zo ging het een tijdje door tot we rollend met onze ogen naar de docent keken, zo van: “ daar kun jij waarschijnlijk ook niks meer mee toch?”
“Je hebt hier gewoon helemaal geen zin in he?” vroeg de docent rustig in zijn gemoedelijke Brabantse accent aan de stugge man. “Nee” antwoordde hij, “ dat gezeik steeds aan m’n kop, dat krijg ik thuis al genoeg”. En als vanzelf begon hij erover te vertellen. En hoewel het een rollenspel was vertelde degene die de “dwarse man” speelde, dat er iets knapte bij hem op het moment toen de docent zijn gevoel zo goed verwoordde.

Aansluiten bij de gemoedstoestand van de ander is dus heel belangrijk. Dan voelt die ander zich begrepen en gehoord en dat is een goed uitgangspunt om verder te praten.

En zo werkt het vaak ook in een relatie. Het zijn soms maar kleine dingen die irritaties opwekken. Een praktijkvoorbeeld: Ben vertelt dat zijn vriendin lisa hem niet met rust laat als hij thuiskomt. Hij wil gewoon even bijkomen van alle drukte, de werkdag even van zich af laten glijden. “We kunnen toch gewoon praten als ik intussen sta te koken” reageert zijn vriendin Lisa, “dat is toch heel normaal?”
En dit is wat ik van veel stellen hoor, ook in mijn eigen relatie liep dit in het begin zo. Blij dat hij weer thuis was wilde ik gretig zijn verhalen horen, wat had hij allemaal meegemaakt? En ik wilde vertellen wat ik had ervaren, waar ik was geweest of hoe het op mijn werk was verlopen… “en weet je al dat de buurman ernstig ziek is? Luister je eigenlijk wel?” Hij, de ogen dicht, liggend op de bank, alles wat ik er aan zag: IK BEN ER EVEN NIET. Boosheid en irritatie leverde het op, daarvoor was ik toch niet getrouwd?
Nu, vele jaren later weet ik: ff z’n gang laten gaan, even tot zichzelf laten komen. PUNT. Na een half uur was het ineens weer een andere man. En andersom komt het ook voor, hoewel de meeste vrouwen even lekker van zich af willen kletsen als ze thuiskomen na een drukke werkdag of een intensieve dag met de kinderen. Hulde voor de man met het luisterende oor!

En het werkt! Het is het soort van “rekening houden met” waar je hele goede resultaten mee boekt. En het werkt niet alleen bij partners. Ook bij ex-partners die zich tot elkaar moeten verhouden wanneer ze kinderen hebben en afspraken daarover moeten maken of overleg moeten hebben over hun kinderen kunnen hier hun voordeel mee doen. Ook dan doet een beetje begrip en aansluiten waar de ander op dat moment zit (en dus niet meteen je gelijk halen, ook al heb je misschien wel alle gelijk van de wereld) wonderen. En pragmatisch als ik ben ga ik voor resultaat.

Column: Premarital Mediation

Ik wil niet beweren dat ik een gebrekkige opvoeding heb gehad, maar redelijk eenzijdig was die wel; ik kom uit een autofamilie en dat hield in dat er nooit, maar dan ook nooit over iets anders werd gepraat. Mijn vader was leraar automontage maar had auto’s ook als hobby en mijn twee broers namen dat over. Er werd dus bij ons thuis nergens anders over gepraat en alles werd dus ook uitgedrukt in auto’s. Als zij een persoon wilden beschrijven die een beetje gewoontjes was kon dat heel makkelijk: een Opel Kadetje”, iemand die heel degelijk was: een Golfje, onbetrouwbaar? Een BMW.

In die tijd met nog niet veel geld op zak kocht ik op mijn achttiende een auto met “stoepgarantie”, zoals ze dat noemden, je kan wel nagaan wat dat betekende.

Nu, heel veel jaren later kopen we zelfs garantie. Leuke tv gezien bij de mediamarkt? Wilt u er garantie bijkopen? Ik zou het maar doen. Onlangs hebben we in ons huis een nieuwe keuken laten plaatsen, 25 jaar garantie, ik overleef dat misschien niet eens meer.

Als het gaat om het uitzoeken van een partner zijn we kennelijk wat minder op onze hoede; eenderde van de partners wordt tegenwoordig “teruggestuurd” of “ingeruild”. Soms hadden familieleden of vrienden al wel wat oneffenheden gezien. Soms komen de defecten, weeffoutjes wat later aan het licht. Maar laten we eerlijk zijn, niemand is zonder mankement, we hebben allemaal onze tekortkomingen.

Maar wat maakt nu dat we bij onze aankopen graag garantie willen, maar bij het “aanschaffen” van een partner we geen enkele waarborg nodig hebben? Wie staat ervoor in dat onze nieuwe partner voldoet aan onze verwachtingen? Ik kan het je nu al zeggen: dat doet hij of zij niet! Zij denkt dat ze altijd samen de vaat blijven doen, zoals dat nu zo gezellig gaat. En ze PRATEN, uren, dagen en nachten lang. En hij denkt dat zij elke avond klaarstaat in haar sexy lingerietje. En dit zijn dan nog maar onschuldige onderwerpen. Of toch niet?

Hoe worden eigenlijk de huishoudelijke taken verdeeld. En als er dan kinderen komen? Kinderen? En hoe gaan jullie met je geld om. Spaar je liever of is aan het eind van de maand alles op, kom je zelfs tekort? En hoe bespreek je zaken waar je het niet over eens bent? Zijn die er dan? Ja, die zijn er in de meeste gevallen. Soms hoor ik, inmiddels jaren na deze periode als ze inmiddels in relatie therapie zijn of erger, uit elkaar gaan, dat eigenlijk al in het begin er best wel issues waren, maar “daar begin je dan maar liever niet over”. Men wil het prille geluk niet verstoren.

Ook juridische zit je, bij een gesloten huwelijk of een geregistreerd partnerschap vast aan een overeenkomst waar veel mensen geen idee hebben wat de consequenties zijn als er onverhoopt een einde komt aan het prille geluk.

Dat is nu precies waarover het gaat bij pre-martial mediation. Je hebt het over al deze zaken en hoort elkaars verwachtingen. Je praat en komt samen tot iets waar je je beiden in kunt vinden.  Je praat over mogelijkheden die misschien verstandig zijn zoals bijvoorbeeld huwelijkse voorwaarden laten opmaken of niet. En dan kun je er een mooi documentje van laten maken: dat is Premarital Mediation!

Column: Geluk en de kunst van het ongelukkig zijn.

De kaarten met gelukwensen komen inmiddels al weer binnen, al dan niet digitaal tegenwoordig; veel geluk in het nieuwe jaar….gelukkig Kerstfeest, gelukkig feestdagen….

Gelukkig…iedereen wil het zijn en we streven er allemaal naar. En op Facebook wordt breed uitgemeten welke prachtige ervaringen we hebben meegemaakt, welke uitzonderlijke zonsondergangen we hebben gezien, foto’s van een prachtige vakantie, unieke ervaringen! Het één is nog mooier dan het ander.

Geluk, er zit tegenwoordig iets gedwongens in, het overkomt ons niet meer, we streven ernaar, we denken er recht op te hebben. En we willen ook liever niet worden gedwarsboomd in onze zoektocht naar geluk. “ Ik moet voor mezelf kiezen” hoor ik dan, en soms is dat “tegen de ander”.

Geluk heeft alles te maken met verwachtingen; als je een droomvakantie met veel rust en privacy aan zee verwacht en je belandt in een toeristische gekte in een hotel dat toevallig net wordt verbouwd, dan ben je teleurgesteld. Als je enkel een beetje rust verwacht en je krijgt dat ook, dan ben je blij.

Dirk de Wachter, een Belgische psychiater schrijft er een boek over: “De kunst van het ongelukkig zijn”. Hij schrijft dat hij in zijn praktijk merkt dat ondanks het feit dat we in grote welvaart leven, we eigenlijk maar weinig welzijn voelen. In deze wereld betekent geluk veelal succes en het is maakbaar en meetbaar. Dan zijn er natuurlijk mensen die uit de boot vallen, mensen met een beetje pech of met veel ellende.

Volgens de Wachter is de kunst van het leven accepteren dat lastigheden en tekorten bij het leven horen. Het leven is niet altijd leuk, het is soms zwaar en we tobben vaak wat af. Maar we delen onze moeilijkheden liever niet meer, we slikken onze problemen in en durven er niet over te spreken. Daarin schuilt volgens de Wachter een groot gevaar. Verdriet dat ingeslikt is wordt verbittering, verdriet dat niet naar buiten kan, gaat rotten en gisten. Als je je verdriet kunt delen lucht dat op en dat kan heilzaam werken.

Onlangs ben ik verhuisd van “de stad” Apeldoorn naar het platteland dichtbij Vaassen. Niet ver weg, maar een heel ander leven. Veel dromen zijn uitgekomen; wonen met uitzicht in een mooie boerderij, een bescheiden veestapel. ’s Avonds zie ik de reeën drinken uit het beekje in het Gelderse Landschap waar ik op uitkijk, met verderop het Kroondomein.  We zijn gezond, m’n zaak loopt goed. Niet een verkeerd leven zou je denken en dat is het ook niet. En toch, altijd gelukkig? Ik vroeg het me af en daarom viel ik dan ook voor de titel van het boek : “De kunst van het ongelukkig zijn”.

Waar zit ‘m dat nu dan in. Ik probeer in een paar zinnen een paar dingen aan te reiken die de Wachter in zijn boek aanhaalt:

  • we kunnen onze verwachtingen wat bijstellen;
  • gewoon is ook goed genoeg;
  • je verbinden met anderen. Soms kwetsbaar opstellen. Het leven krijgt pas betekenis door de aanwezigheid van en de interactie met de ander; verdriet delen en verdriet van anderen aanhoren. Of mooie dingen delen;
  • Zorgen voor de ander geeft een tevreden gevoel en verdiept relaties;
  • Aanvaarden dat het leven niet alleen leuk is, af en toe ongelukkig zijn hoort gewoon bij het leven;
  • Streven naar het geluk als levensdoel is een vergissing. Zin en betekenis daarentegen is waar het leven om draait.

En nu weer terug naar de aankomende feestdagen. “Kun je iets schrijven over hoe je de Kerstdagen goed doorkomt”, vroeg mijn communicatieadviseur?  Nou, persoonlijk had ik wel wat aan het rijtje hierboven. Mijn Kerst wordt vast rustiger dit jaar, mijn verwachtingen zijn reëel, niet te hoog, ik laat het maar een beetje op me af komen.

In het licht van mijn werk wil ik aan het rijtje hierboven nog wat toevoegen.

Soms moeten mensen met elkaar de feestdagen doorbrengen terwijl ze al in een scheiding zitten. Of hun relatie verloopt problematisch. Dat is heel moeilijk. Dan is het een uitdaging om toch wat te verzachten, elkaar ondanks alles iets gunnen, een beetje medemenselijkheid betonen, ondanks dat je misschien niet meer verder gaat met elkaar. Als iemand dat kan opbrengen is dat grote Kunst. En misschien verhoogt het zelfs je eigen geluksgevoel…

Ik wens iedereen goede Kerstdagen en voor 2020: een gevoel van tevredenheid.

Partneralimentatie verandert na 1 januari 2020, hoe zit dat nu?

Het wetsvoorstel herziening partneralimentatie is op 11 december 2018 aangenomen door de Tweede Kamer. Op 21 mei heeft de Eerste Kamer ingestemd met de Wet herziening partneralimentatie.

De nieuwe wet is van toepassing op echtscheidingsverzoeken die worden ingediend op of na 1 januari 2020.

Op basis van deze wet wordt de alimentatietermijn in de basis verkort tot de helft van de duur van het huwelijk met een maximum van 5 jaar. Dat betekent dus een aanzienlijke beperking van de omvang van de alimentatieplicht.

Dit geldt niet onverkort voor alle aanvragen van echtscheiding op of na 1 januari 2020. Er zijn een paar uitzonderingen:

  1. Als op het tijdstip van indiening van het verzoek tot echtscheiding de duur van het huwelijk langer is dan vijftien jaar en de leeftijd van de alimentatiegerechtigde ten hoogste tien jaar lager is dan de op dat moment geldende AOW-leeftijd, dan eindigt de verplichting bij het bereiken van de AOW-leeftijd. Dit is dus maximaal tien jaar als de betrokkene precies tien jaar vóór de AOW-leeftijd zit op het moment van scheiding. Het mogelijk opschuiven van de AOW-leeftijd nadien heeft geen gevolgen voor de duur van de verplichting. Deze uitzondering geldt dus voor langdurige huwelijken, omdat een alimentatieduur van vijf jaar in dat geval te kort is voor de alimentatiegerechtigde om zich aan te passen aan de nieuwe wet.
  2. De tweede uitzondering ziet op gezinnen met jonge kinderen. In dat geval loopt de verplichting door tot het tijdstip waarop het jongste uit het huwelijk geboren kind twaalf jaar oud is geworden. De alimentatie kan dan dus maximaal twaalf jaar duren.
  3. De derde uitzondering is een overgangsregeling en verlengt de alimentatieduur voor alimentatiegerechtigden van vijftig jaar en ouder indien het huwelijk tenminste vijftien jaar heeft geduurd. Alimentatiegerechtigden die op of voor 1 januari 1970 zijn geboren, krijgen maximaal tien jaar in plaats van maximaal vijf jaar alimentatie. Uitgaande van inwerkingtreding per 1 januari 2020 geldt dit voor personen die ten ltijde van inwerkingtreding vijftig jaar of ouder zijn. Deze groep wordt jaarlijks kleiner en zal na verloop van enkele jaren verdwijnen, omdat de datum van 1 januari 1970 wettelijk is vastgelegd en niet meebeweegt met de tijd.

En dan is er ook nog een hardheidsclausule:
Wanneer beëindiging van de alimentatie plicht voor de gerechtigde van zo ingrijpende aard is dat de ongewijzigde handhaving van die termijn, gelet op alle omstandigheden van het geval, naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid van degene die tot de uitkering gerechtigd is niet kan worden gevergd, kan de rechter op diens verzoek alsnog een termijn vaststellen. Het verzoek daartoe dient te worden ingediend voordat drie maanden sinds de beëindiging zijn verstreken. De rechter bepaalt bij de uitspraak of verlenging van die termijn na ommekomst daarvan al dan niet mogelijk is.

Ik ben benieuwd naar de jurisprudentie die er wellicht komt!

Foto: Pixabay

Column: Oh de Liefde…

Oh de liefde, verzuchtte mijn lieve nichtje toen ze verhuisde naar het buitenland, naar haar vriendje die daar woonde en werkte…En zo is het precies: Oh de liefde…
Wat gebeurt er toch met ons aan het begin van een relatie, waar over wordt gezongen en verteld en wat het meest waardevolle zou moeten zijn wat je kan meemaken. En waar ook bijna iedereen naar op zoek is. De liefde, een wonderlijke en krachtige emotie die voor veel mensen het ultieme geluk betekent, maar ook de diepste pijn kan veroorzaken.
Bestaat er wel zoiets als duurzame liefde?

Ik was de dertig al gepasseerd toen ik trouwde. En misschien dat het daarom wel zo goed gaat. Want als je jong bent val je vaak op een tegenpool, dat is aantrekkelijk en het werkt ook wel want dan vul je elkaar zo goed aan. Als je wat ouder bent zoek je eerder iemand die een beetje hetzelfde is. Een maatje voor het leven. Geen exotische vogel; die zijn prachtig maar zo’n relatie is o zo kwetsbaar. Je kunt het beste trouwen met de buurjongen zei mijn vader al, en na een aantal omzwervingen heb ik die raad onbedoeld opgevolgd. Mijn eega komt uit Canada, maar wat bleek, zijn moeder was geboren in Zalk, dichtbij Zwolle en mijn vader aan de andere kant van de dijk, in Kampen. Nauwelijks 5 kilometer ertussen. Bijna buren dus, die ouders van ons.

Maar hoe kun je nu aan het begin van een relatie met die roze wolk in je hoofd, met die vlinders in je buik nu weloverwogen beslissingen maken?
PRATEN misschien? Over hoe je dingen ziet als opvoeding, hoe ga je met je geld om, hoe verdeel je de huishoudelijke taken? Hoe ga je bijdragen aan het gezinsinkomen? Moeten er misschien huwelijkse voorwaarden worden opgesteld, wie denkt daar nu aan? Praten over gevoelige zaken zodat je elkaar nog beter leert kennen. Dan worden dingen voor je op papier gezet en kun je dat nog eens doornemen, samen, als het eens iets minder goed gaat. Heb je een goed gespreksonderwerp. Dat heet Premariatal Mediation.
Volgende keer schrijf ik wat meer over deze tak van mediation.

Wilma Menken

Opnieuw beginnen

Opnieuw weer starten met een nieuwe blog. Na een verhuizing, een verbouwing, een behoorlijke verandering door van het centrum van Apeldoorn te verhuizen naar het buitengebied dichtbij Vaassen en gelukkig maar iets meer dan tien minuten van Apeldoorn!
Koeien nu…en vergezichten, pony’s, schapen en een hond terwijl we nog nooit een vis hebben gehad. Het levert hilarische “Wild West” momenten op, maar ook veel rust en genot.
Ook de mensen die Menken Mediation bezoeken zullen dat merken. Al dat groen om je heen doet je wat, de hoogte van je bloeddruk en je pols zakt….je wordt rustiger, dat is zelfs wetenschappelijk bewezen.
Moeilijke onderwerpen die aan bod moeten komen, zeker bij een echtscheiding. Want hoe kijk je straks op deze fase in je leven terug, van welke beslissingen en/of gedragingen heb je dan spijt. Belangrijk om het nu in elk geval zo goed mogelijk te doen, zo goed mogelijk zaken te regelen. Elkaar niet af te branden maar bijvoorbeeld te kiezen om in elk geval goede ouders te blijven.
Of een nieuw punt in je relatie, toch weer kiezen voor elkaar, daar mee aan het werk te gaan, een hele uitdaging.
De koffie staat klaar.

Mannen Vrouwen en Hormonen….

Mannen Vrouwen en Hormonen……

Inzichten.. deze heb ik in mijn vorige blog beloofd en zoals al opgemerkt ben ik geïnspireerd door het boek “Voorbij Mars en Venus” van John Gray omdat hij een duidelijke uitleg geeft hoe het nu eigenlijk zit met de ♂ en de ♀.

Gray gaat ervan uit dat wij allen zowel mannelijke als vrouwelijke eigenschappen bezitten, door hem Mars – en Venusneigingen genoemd. Deze eigenschappen deelt hij als volgt in:

Mannelijk: onafhankelijkheid, afstandelijk, probleemoplossend, stoer, competitief, analytisch, krachtig, zelfverzekerd, assertief, competent, verantwoordelijk en doelgericht.

Vrouwelijk: afhankelijk, emotioneel, verzorgend, kwetsbaar, coöperatief, intuïtief, liefdevol, ontvankelijk, rechtschapen, vertrouwend, toegankelijk en relatiegericht.

Volgens Gray hebben wij dus allemaal een mannelijke en een vrouwelijke kant. Bij ieder van ons is die verdeling uniek. En die verdeling moet in de juiste balans zijn. Als je kijkt naar de historische rolverdeling was dat lang niet altijd het geval. Er waren vrouwen die dolgraag wilden studeren of werken, maar die daar de gelegenheid niet voor kregen. En er waren mannen die meer zorg wilden geven, of anderszins hun vrouwelijke kant tot uiting wilden brengen, die daartoe ook niet de mogelijkheid kregen.

Hoe zit dat nou met die mannelijke en vrouwelijke kanten en wat betekenen deze? In zijn boek legt Gray de onderliggende biologische verschillen als volgt uit.

Tijdens de puberteit stijgt het testosteron niveau van een jongen naar ongeveer twintig keer en het oestrogeen niveau van een meisje ongeveer naar zes keer de voorafgaande waarden. Deze niveaus moeten op een bepaalde manier op peil blijven anders ervaren zowel de vrouwen als de mannen stress. Een mengeling van testosteron en oestrogeen is nodig om stressvrij, gelukkig en vervuld te zijn. Nu is het ook nog zo dat wanneer mannen hun mannelijke kant uiten, hun testosteronspiegel stijgt, en bij de vrouwen stijgt de oestrogeen spiegel wanneer ze hun vrouwelijke kant uiten. En kennelijk kun je als vrouw de mannelijke kant in je partner stimuleren en als man de vrouwelijke kant in zijn partner.

Na deze uitleg moet er nu toch iets van een inzicht komen hoe deze ideeën van toepassing zijn op een relatie. Nu, het zit zo. Tegenpolen trekken elkaar aan en gelijke polen stoten elkaar af. Denk daarbij maar aan een magneet. Als een man teveel aan zijn vrouwelijke kant zit, zal hij voor zijn vrouw minder aantrekkelijk zijn. En een vrouw die teveel aan haar mannelijke kant zit zal weinig passie voelen voor haar man, en de man zal zich ook niet zo door haar aangetrokken voelen. Aha, dacht ik, Gray vindt dat wij dus meer mannelijke mannen en meer vrouwelijke vrouwen moeten krijgen. Maar zo eenvoudig ligt het niet.

Daarover meer in mijn volgende blog!

 

“Vroeger en Nu”

“Vroeger en Nu”

Mijn ouders (beide overleden) hadden een goed huwelijk. Mijn moeder bracht mijn vader elke dag een beschuitje op bed met een kopje thee. Kon die zachtjes wakker worden. Een kwartiertje daarna kreeg hij twee boterhammetjes met kaas en de krant. Als hij opstond hoorde ik hem soms naar beneden roepen: “ Niesje, waar is m’n hemmetje?” Dat hing elke dag vers gestreken in de badkamer, maar soms was ze dat vergeten. Dan werd er snel gestreken. Voor vaders vertrek rolde ze een aantal shaggies voor hem om mee te nemen naar school, hij was leraar en ongezond was dat toen nog niet. Mijn vader was gek op mijn moeder, ik zie hem nog haar kussen in de keuken. Zij verzorgde mijn vader met alle liefde. Eiste weinig op voor zichzelf. Zo ging dat. Het was een bevredigende relatie. Vrouwlief had een verzorgende rol, de man zorgde voor het inkomen.

Intussen is de wereld drastisch veranderd. Vaak werken beide partners. Dat zou voor de man iets minder druk op de schouders moeten geven, hij hoeft niet meer in z’n eentje voor het inkomen te zorgen. Hij kan wat meer verzorgende taken op zich nemen. Zijn hart volgen; het leven bestaat niet meer alleen uit werken. De meeste mannen voelen echter nog steeds een enorme prestatiedruk en moeten zich bewijzen. En de vrouw kan zich weliswaar meer ontplooien en naast de verzorgende taken bevrediging vinden in werk of studie. Maar zij komt vaak doodmoe thuis uit haar werk, gestrest en uitgeput.

Door al die veranderingen zijn onze relaties en de verwachtingen die we hebben ook veranderd; we eisen meer van elkaar, niet alleen verzorging of voldoende inkomen, dat was relatief eenvoudig. Nee, we willen relaties waarin we ons Emotioneel Verbonden voelen. Levenslange Liefde. Passie. Goede sex. We willen tegenwoordig allemaal meer, meer van het leven, meer van onze relatie. Een hele uitdaging. De schrijver van “mannen komen van Mars, vrouwen van Venus” (John Gray) heeft er een heel boek aan gewijd; “ Voorbij Mars & Venus. Daar ga ik de komende keren meer over vertellen. Hopelijk een paar antwoorden en handvatten. Als je te druk bent om het boek te lezen kun je er je voordeel mee doen. Het zijn schitterende inzichten!

ps, deze kaart kreeg ik van Richard op onze 23 jarige trouwdag!

Ik ga bloggen…